Nederland heeft nog veel verrassingen voor me in petto. Vandaag ben ik in alle vroegte erop uit gegaan naar het Leudal. Nooit van gehoord? Nou, ik ook niet. Wel had ik opgepikt dat er achter Roermond een mooi dal zou moeten zijn. Hoe ik het het uitgevogeld weet ik niet meer precies, maar ik vond de beschrijving van het Leudal bij Haelen: dat moest het zijn.
Met de uitgeprinte papieren ging ik dus naar Roermond met de trein van 06.13. Zonder enige vertraging - wel aangekondigd - kwam ik aan, en meteen stond de bus naar Haelen gereed voor vertrek. Zo kwam ik om 08.30 op het beginpunt aan.
Er was een stralende decemberdag beloofd en de weerman hield woord. De zon kwam op, de hemel trok open, blauw en helder stond het zwerk boven de natuur. De aanwijzingen waren heel duidelijk. Binnen een kwartier stond ik aan de oevers van een meanderende diep uitgesleten beek. De stilte van het gebied was verrukkelijk. De beek was eerst wat verscholen, maar verderop kwam hij in al zijn pracht naast het wandelpad en bleef daar. Halverwege was een manbrug gemaakt, door de Schotten in 1945, bij een hoge zandoever.
Onderweg kwam ik nog twee keer een schoolklas tegen, volledig ongeïnteresseerd, en ik wenste de meesters veel sterkte. Er stond een mooi gerestaureerde watermolen met een indrukwekkend schoepenrad. Langs een vistrap in de beek kwam ik weer bij het startpunt. Daar was de wandeling niet afgelopen, want deze draait een acht.
Het stuk aan de andere kant van de weg was anders, maar ook heel mooi. Veel bouwland en oude boerderijen, maar ook een stuk heide waar paarden liepen en mannen het veld aan het onderhouden waren. Ik kwam langs een terrein waar drieduizend jaar oude grafheuvels en een zogenaamd langgraf te zien waren.
Uiteindelijk kwam ik via een zandpad met uitzicht op Haelen terug. Dat liep tussen een verlaten aspergeaanplant links en een blauwe-bessenplantage rechts. Het gaf een prachtige aanblik: de struikjes waren paarsrood en de kleur schemerde over het veld, met de kerktoren van Haelen in de verte.
Tot slot reed ik met de bus naar Roermond, waar ik voor het eerst in mijn leven het centrum eens bekeek. De Munsterkerk met de muziektent ervoor vond ik bijzonder mooi. Daarna had ik het wel gezien en reisde terug naar huis, nog voor de spits. Thuis vond ik het eten klaar staan: zuurkool met gans. Heerlijk dagje.
Met de uitgeprinte papieren ging ik dus naar Roermond met de trein van 06.13. Zonder enige vertraging - wel aangekondigd - kwam ik aan, en meteen stond de bus naar Haelen gereed voor vertrek. Zo kwam ik om 08.30 op het beginpunt aan.
Er was een stralende decemberdag beloofd en de weerman hield woord. De zon kwam op, de hemel trok open, blauw en helder stond het zwerk boven de natuur. De aanwijzingen waren heel duidelijk. Binnen een kwartier stond ik aan de oevers van een meanderende diep uitgesleten beek. De stilte van het gebied was verrukkelijk. De beek was eerst wat verscholen, maar verderop kwam hij in al zijn pracht naast het wandelpad en bleef daar. Halverwege was een manbrug gemaakt, door de Schotten in 1945, bij een hoge zandoever.
Onderweg kwam ik nog twee keer een schoolklas tegen, volledig ongeïnteresseerd, en ik wenste de meesters veel sterkte. Er stond een mooi gerestaureerde watermolen met een indrukwekkend schoepenrad. Langs een vistrap in de beek kwam ik weer bij het startpunt. Daar was de wandeling niet afgelopen, want deze draait een acht.
Het stuk aan de andere kant van de weg was anders, maar ook heel mooi. Veel bouwland en oude boerderijen, maar ook een stuk heide waar paarden liepen en mannen het veld aan het onderhouden waren. Ik kwam langs een terrein waar drieduizend jaar oude grafheuvels en een zogenaamd langgraf te zien waren.
Tot slot reed ik met de bus naar Roermond, waar ik voor het eerst in mijn leven het centrum eens bekeek. De Munsterkerk met de muziektent ervoor vond ik bijzonder mooi. Daarna had ik het wel gezien en reisde terug naar huis, nog voor de spits. Thuis vond ik het eten klaar staan: zuurkool met gans. Heerlijk dagje.
No comments:
Post a Comment