Heel grappig om de schrijver G. Pikkemaat te lezen, en dat is niet alleen om zijn naam. Deze schrijver is doctor historiae en heeft jaren als redacteur gewerkt. Dat is te merken in zijn schrijfwijze. Je kunt zijn boek gewoon niet wegleggen. Ik spreek nu over het boek 'Eleonore van Aquitanië' waarover ik later zal schrijven. Voor het moment geef ik een alinea van hem weer waar ik erg om moest lachen vanwege de ingehouden satire.
"De beroemde cisterciënzer (NB Bernard van Clairvaux) stierf 'in een geur van heiligheid'. De aldus genoemde reuk was hoogstwaarschijnlijk het gevolg van Bernards ascetische levenswijze. Vooral een groot gebrek aan koolhydraten heeft bij deze zwaar ondervoede man moeten leiden tot een leveraandoening die bekend staat als 'acetonurie'. Hierbij vormt het lichaam aceton dat de zieke omgeeft met een reuk die doet denken aan een zuurtjeslucht of aan sterk geurende appelen. Rondom het stoffelijk overschot van de uitgemergelde abt zullen de aanwezigen vrijwel zeker zo'n onverwacht prettige geur hebben geroken: de 'geur van heiligheid'." Einde citaat.
En zo staat het vol met minimale relativeringen en licht gepeperd commentaar op de situatie in de 12e eeuw, de 'kleine renaissance' in het westen. Het boek geeft de enorme invloed aan die de zeer begaafde vrouw in die eeuw heeft uitgeoefend. Ze heeft vrijwel de hele eeuw geleefd en vanaf haar 14e jaar (1136) was ze koningin en bestuurder. Toen ze stierf, zakte het westen weer in elkaar. Lezen dus dat boek!
Overigens heb ik zelf ooit eens een sapkuur gedaan met ahornsiroop en citroen. Ik viel in een week zes kilo af en had waarschijnlijk ook acetonurie, zij het niet chronisch. Ik rook bepaald niet naar appeltjes...
No comments:
Post a Comment