Luigi Nono tussen de schuifdeuren

Het bijzondere klankideaal van Luigo Nono (1924-1990), ruimtelijke muziek! Eén van de grootste Europese componisten van de laatste honderd jaar! zo staat het te lezen in de folder van het Holland Festival. Een duidelijk teken van de bijzonderheid van deze compositorische reus is, dat zijn muziek de laatste 25 jaar nauwelijks is uitgevoerd.

Geen wonder dat ik de kans schoon zag om in deze omissie te voorzien nu er uitvoeringen van zijn werk zijn in Amsterdam in het kader van het Festival. Bovendien was het mooi te combineren met een bezoek aan het Rijksmuseum, want er werd een uitvoering gegeven in de passage daar. Dat wil zeggen, een aantal studenten van het KC Den Haag gaven daar hun reflecties op het werk 'Como una ola de fuerza' van de Venetiaan Luigi Nono. Het werd me wat te dol om tegen betaling een stuk van Nono te gaan bezoeken zonder daar iets over te weten.

Het begon veelbelovend. Een groep geheten Clarini baroque trumpet consorts zette een ouverture van Monteverdi in. Je hoorde de Venetiaanse hoge heren en dames bij wijze van spreken voorbij schrijden.

Toen de reflecties.

Buitengewoon, ik kan niet anders zeggen. Het was net of er inspiratie was opgedaan tussen het apenhuis en het vogelverblijf, in het bijzonder de papegaaienvolière. Alles kraaide, krijste en kraste door elkaar, met op de achtergrond nog het schuren van de olifanten tegen de wanden van hun stallen. In de akoestiek van de passage echode het door.

zo vaag als het eruit ziet, zo klonk het ook

Daarna heb ik er nog eens rustig over gemediteerd in het Rijksmuseum.