Sikkel

Het gras in mijn tuin groeit als kool. Dat komt mede door de goede bemesting die ik het nu al twee jaar geef. Lekkere oorspronkelijke mest van de Lakenvelder koeien die achter in ons bos rondlopen, en soms een smakelijke paardenhoop. Leuk hoor, al dat hoge gras met zaad en al erin. Het trekt insecten en er zitten allerlei bloempjes tussen.

Maar op zeker moment wordt het toch wel wat erg wild voor een gewone achtertuin. Maaien lukt niet zo goed, omdat het terrein erg ongelijk is, allemaal bobbels en kuilen. Met de schaar had ik het al geprobeerd maar je blijf knippen, de blaren staan aan je vingers. Had ik maar een sikkel, zo verzuchtte ik laatst.

Mijn wens was zijn bevel, dus kwam mijn geliefde Eef de volgende dag al aan met een sikkel, van Theo natuurlijk. Attent he!

Vandaag heb ik mijn gras ermee gekortwiekt. Het liep niet helemaal van een leien dakje - een paar keer heb ik me gesneden. Maar toen ik eenmaal de slag te pakken had, ging het best snel en gelukkig zonder veel inspanning. Maar in één keer lukt het niet, daarvoor is het toch te veel gras.