Trieste geschiedenis

In de vakantie las ik het boek 'De rode orchideeën van Sjanghai' van Juliette Morillot.
Een triest boek. De rode bloem van de titel slaat op de 'taak' die de Koreaanse, Chinese en soms ook Japanse meisjes kregen 'opgelegd' in de periode dat Japan oorlog voerde in China, van 1937 - 1945.
Ongehoord wreed gingen ze daar te keer. Om de soldaten te stalen in hun agressie en ze af te laten reageren, bedachten de Japanse krijgsheren het fenomeen van het 'troostmeisje'.

In dit boek worden het relaas van een oude Koreaanse dame en andere getuigenissen geromantiseerd, nou ja geromantiseerd, in het verhaal van de Koreaanse Sangmi. Ze is het voorkind van haar moeder en een Franse diplomaat en ze is heel mooi. Noch haar moeder, noch haar stiefvader willen van haar weten. Als ze na een misstap wordt verbannen naar verre familie, wordt ze daar door de Japanners opgepakt en dan begint haar lijdensweg. Ze is net 14 jaar geworden.

Ze is bijzonder sterk van karakter, maar wat zij moet ondergaan tart elke beschrijving. Haar naam moet ze veranderen. De vernederingen en mensonwaardige behandelingen stapelen zich op. Tot op het hoogste niveau maken de Japanners misbruik van haar, en ook tot op het laagste niveau. Intussen krijgen we ook een beeld van de westerse diplomaten - ze stonden erbij en ze keken ernaar.

In details ga ik niet treden. Sangmi wordt gered door de gong en overleeft. De oude dame op wie zij is gebaseerd is rond de 80 geworden. Nooit heeft zij eerherstel, schadevergoeding of zelfs maar excuses gekregen. De walgelijkheid van oorlog voor weerloze vrouwen komt in alle gruwelijkheid naar voren.