Onlangs verzuchtten we nog dat er zo weinig insecten op de voorruit van (andermans) auto blijven plakken. De insectenstand baart zorgen, het zijn er zo weinig dat je bijna blij bent als je door een mug wordt gestoken.
Maar vanavond sprong mijn hart op. Ik was bezig in de tuin, mijn lapje van 5 bij 11, niet veel bijzonders dus maar een stukje grond waar ik graag natuur op zie. De buren kijken wel eens met een frons, naar al dat bloeiende gras en die pollen die maar ouzenèze door elkaar staan, plus in hun ogen wat onbestemde bloemachtigen. Ik ben dol op die tuin, hij geeft me het gevoel dat ik in een wandelgebied ben.
Al harkend merkte ik een beweging op. Was bedeutet die Bewegung? zo vroeg ik mij af. Zoals je zult weten, zingt Suleika in dat lied over een wolk in beweging aan de horizon, die haar doet denken aan 'des Insekten frohes Völkchen'. En ja! net als vroeger waren het krekeltjes, hele kleine krekeltjes die bij elke stap van mij onder mijn voeten vandaan sprongen. Ik dacht dat ik dat nooit meer zou zien! Nergens in Nederland heb ik die krekeltjes meer gezien, al sinds jaren. En nu waren ze er weer.
In mijn kinderjaren vond ik het verrukkelijk om de krekeltjes te besluipen. Ik ging af op het geluid, en als je me opmerkten en stopten met zagen, stond ik stil, dan ging ik op de buik en besloop ze. Uiteindelijk vond ik ze dan tussen het veldkruid, in het zicht, en dat kon ik minutenlang bekijken. Die kleine pootjes, die oogjes, die voelsprieten, alles eraan is prachtig. Even was ik weer dat meisje.
No comments:
Post a Comment