Ineens heb ik het op mijn heupen. Ik wil yoghurt maken. Gewoon om het proces van het maken, want ik ben niet eens een geweldige liefhebber van yoghurt.
Maar het is een wat je noemt eerlijk product en hele boerengeneraties hebben het gemaakt, dus waarom zou ik het niet kunnen?
Natuurlijk moet je er de goede ingrediënten voor hebben. Dan komt het goed uit dat het dinsdag is, want dan is het winkeltje van Boer Dirk open. Die verkoopt melk van MRIJ koeien, en ook kwark, youghurt en kaas. Die melk leek mij de beste optie voor een echte Bulgaarse yoghurt, want natuurlijk hoop ik daarop.
Wat is het al weer lang geleden dat ik in Bulgarije was met mijn zussen. Met ons drieën in ons piere-eentje (een verhaal apart) zaten we in Slantchev Brjag, ofwel het Zonnestrand, in een dorp dat uitsluitend toegankelijk was voor toeristen en personeel. De gewone Bulgaren mochten nog niet in aanraking komen met die perverten uit het rijke westen. Zo voelden wij ons helemaal niet. Wel is het natuurlijk geweldig om te kunnen reizen, maar rijk? achteraf zat er wel wat in, maar dat idee lag ver van ons vandaan.
Wij genoten van de heerlijke ontbijten. Je kon kiezen in welk huis je ging ontbijten, dat zat niet vast aan je hotelbed, dus we probeerden er meerdere uit. Al gauw hadden we de Bulgaarse yoghurt ontdekt. Thuis aten wij elke dag yoghurt toe en we waren daar volledig op uitgekeken. Maar dit was een ontdekking. Die lekkere volle, niet te zure romige smaak, aangevuld met honing en heerlijke walnoten, het was een traktatie. Betalen deed je met talons, waardeloze flappen papier bedrukt in de stijl van geld, die je moest kopen - verplicht - bij het binnenkomen van het land, met dollars. Voor een paar van die Leva kon je ferm ontbijten hoor.
En nu stond ik zelf te roeren in de pan met melk. Het moeilijkste was het afkoelen. Wanneer is het zo'n graad of 40? daar heb je een 0 - 100 'pentuur' voor nodig en die heb ik (nog) niet. Dat werd dus even improviseren. Voor het fermenteren had ik een leuke oplossing bedacht. Alweer twee jaar geleden heb ik gras, geknipt uit mijn tuin, in een grote zak bewaard. Onzin natuurlijk, ik dacht er van alles mee te doen maar dat gebeurt toch niet. Nu was er ineens een toepassing. De hooikist!
Tegenwoordig is dat niet een keukenuitrusting die je vaak zult tegenkomen, maar ik ken het nog van vroeger. Een gerecht wordt aan de kook gebracht, het vuur gaat uit en de pot wordt in de hooikist geplaatst. Vier of meer uur later is alles gaar.
Met veel plezier heb ik mijn hooikistje ingericht. Een beetje modern is ie wel, want hij is mobiel. Het geurige droge gras erin gepropt, de pan erin gestopt, lap erover, deksel erop. Nu mag het 24 uur staan en dan gaan we eens zien of er Bulgaarse yoghurt uitkomt - of niet.
Maar het is een wat je noemt eerlijk product en hele boerengeneraties hebben het gemaakt, dus waarom zou ik het niet kunnen?
Natuurlijk moet je er de goede ingrediënten voor hebben. Dan komt het goed uit dat het dinsdag is, want dan is het winkeltje van Boer Dirk open. Die verkoopt melk van MRIJ koeien, en ook kwark, youghurt en kaas. Die melk leek mij de beste optie voor een echte Bulgaarse yoghurt, want natuurlijk hoop ik daarop.
Wat is het al weer lang geleden dat ik in Bulgarije was met mijn zussen. Met ons drieën in ons piere-eentje (een verhaal apart) zaten we in Slantchev Brjag, ofwel het Zonnestrand, in een dorp dat uitsluitend toegankelijk was voor toeristen en personeel. De gewone Bulgaren mochten nog niet in aanraking komen met die perverten uit het rijke westen. Zo voelden wij ons helemaal niet. Wel is het natuurlijk geweldig om te kunnen reizen, maar rijk? achteraf zat er wel wat in, maar dat idee lag ver van ons vandaan.
Wij genoten van de heerlijke ontbijten. Je kon kiezen in welk huis je ging ontbijten, dat zat niet vast aan je hotelbed, dus we probeerden er meerdere uit. Al gauw hadden we de Bulgaarse yoghurt ontdekt. Thuis aten wij elke dag yoghurt toe en we waren daar volledig op uitgekeken. Maar dit was een ontdekking. Die lekkere volle, niet te zure romige smaak, aangevuld met honing en heerlijke walnoten, het was een traktatie. Betalen deed je met talons, waardeloze flappen papier bedrukt in de stijl van geld, die je moest kopen - verplicht - bij het binnenkomen van het land, met dollars. Voor een paar van die Leva kon je ferm ontbijten hoor.
En nu stond ik zelf te roeren in de pan met melk. Het moeilijkste was het afkoelen. Wanneer is het zo'n graad of 40? daar heb je een 0 - 100 'pentuur' voor nodig en die heb ik (nog) niet. Dat werd dus even improviseren. Voor het fermenteren had ik een leuke oplossing bedacht. Alweer twee jaar geleden heb ik gras, geknipt uit mijn tuin, in een grote zak bewaard. Onzin natuurlijk, ik dacht er van alles mee te doen maar dat gebeurt toch niet. Nu was er ineens een toepassing. De hooikist!
Tegenwoordig is dat niet een keukenuitrusting die je vaak zult tegenkomen, maar ik ken het nog van vroeger. Een gerecht wordt aan de kook gebracht, het vuur gaat uit en de pot wordt in de hooikist geplaatst. Vier of meer uur later is alles gaar.
Met veel plezier heb ik mijn hooikistje ingericht. Een beetje modern is ie wel, want hij is mobiel. Het geurige droge gras erin gepropt, de pan erin gestopt, lap erover, deksel erop. Nu mag het 24 uur staan en dan gaan we eens zien of er Bulgaarse yoghurt uitkomt - of niet.
No comments:
Post a Comment