Ecologische schuld

Vandaag, 19 augustus 2014, is het werelddag van de ecologische schuld. Dat is nu eens geen feestdag die door belanghebbenden op de agenda is gezet, zoals de dag van de architectuur, de dag van de romantische muziek, dag van de klant. Die bestaan allemaal en hebben een plekje op de kalender, in elk geval op iemands kalender, en steeds op dezelfde dag.

Maar de dag van de ecologische schuld valt ieder jaar op een andere dag. En dat is heel verdrietig. Want op deze dag hebben we als mensheid ons rantsoen voor een heel jaar aan ecologische bronnen verbruikt. Elk jaar is er een hoeveelheid bronnen beschikbaar op aarde; daar zijn bepalingen van te maken. Die deel je door de menselijke consumptie dat jaar. Dat weer maal 365 (dagen per jaar) en je hebt het aantal dagen dat we doen met die bronnen. Het is dus de dag waarop onze totale ecologische voetafdruk gelijk is aan de biocapaciteit die de aarde in één jaar tijd voortbrengt.

De eerste keer werd de 'overshoot' gemeten in 1987. Toen viel die dag op 19 december. In 1995 was het 21 november. In 2008 was het 23 september. Dit jaar is het 19 augustus.... Dat is niet lenen van de toekomst, dat is nemen uit de toekomst want we kunnen dit nooit teruggeven.

Als je de boeken van Peter Westbroek leest, moet je concluderen dat ook dit hoort bij de geobiochemie, zoals hij het noemt, van de cycli van de aarde. Je moet dan ook concluderen dat er geen toekomst kan zijn voor deze hoeveelheid mensen. Je moet dat dan ook niet erg vinden. Dat blijft het moeilijkste.