Hazenhurk

Wat is dat nou weer voor een titel, zul je denken. Wel, het is de naam van een straat in de gemeente Heeze waar ik vandaag doorheen wandelde. Al vroeg was ik op het station Heeze, waar een groepje van de Wandelpool klaar stond voor hun wandeling door de Strabrechtse Heide. Of ik mee wilde?
Dat was wel leuk geweest, dus dat ga ik voor een volgende keer overwegen. Maar deze keer was ik weer bezig als onbezoldigd boekenbezorger, lol! Daarom ging ik niet in oostelijke maar juist in westelijke richting. Langs straten met inspirerende namen als Lijkweg, Kerkhof en dus ook Hazenhurk. De zon scheen, het was lekker warm, heerlijk wandelweer.

Een doorkijkje bij Heeze

Op Kerkhof kwam ik aan de praat met een trotse Brabander die zijn enorme tuin had verzorgd op een bijzondere manier. Het stond vol met gesnoeide buxus, erg groot, eentje werd de vuurtoren genoemd. Verder hingen overal kalebassen. Daartussen veel bloemen en achter het huis ook nog een groot grasveld. De tanige oude heer had er geen kopzorg van. Hij schoffelde en harkte naar hartelust en wist ook nog te vertellen dat in zijn dorp de Brabantdagen werden gevierd, vandaar al de rood-wit geblokte vlaggen. Zijn tuin moest ik minimaal vier keer per jaar komen bekijken, ik was van harte uitgenodigd. Waarvan akte.

Helaas raakte ik het spoor een beetje bijster en liep dus niet langs het Eierven, Greveschutven of Brilven, wat een bijzonder mooie route richting Valkenswaard zou zijn geweest. Daar stond weer tegenover dat ik heel lief geholpen werd. Op een kruispunt vroeg ik aan de postbode hoe ik het beste verder kon. Hij wees me de weg en zei, dat hij misschien nog wel langs me zou rijden straks. Dan zou hij toeteren. Nou, dat deed hij niet. Wel stond hij op de N396 op een strategische plek te wachten, zodat ik dat vervelende stuk helemaal niet hoefde te lopen! Hartelijk dank, vriendelijke Brabantse heer.
Mijn boek kon ik toen gemakkelijk afleveren. Het is altijd grappig om te zien hoe leuk mensen het vinden als je het boek persoonlijk aflevert.

Het gonst van de geruchten in de buurt van Leende!

Vervolgens liep ik Valkenswaard in, waar net de zomeravondfeesten werden gehouden. De eerste dame stond al te kwelen in een partytent. Het was reuze geanimeerd en ik snoepte er een heerlijk kersengebakje, gekocht bij een echte bakker. Het weer sloeg om, het begon flink te regenen. Verder kon Valkenswaard me toch niet zo boeien. Ik nam de bus naar Eindhoven en ging mijn tweede boek van die dag bezorgen!

De uitstaphalte had ik al uitgezocht en zo kon ik linea recta naar het adres lopen. Weer werd ik verbaasd door de vele gezichten van Eindhoven. Ik ging mijn boodschap brengen naar een wijk geheten de Sintenbuurt, naar alle Sinten die er zijn vernoemd. Gertrudis, Rombout, Norbertus, Adelbertus, Bavo, Wiro, noem maar op. Dat is een allerlieflijkst gemoedelijk buurtje, zo verzekerde mij een bewoonster. Lekker veilig, de kinderen kunnen er buiten spelen op het groen tussen de huizen.

Een straat in de Sintenbuurt

Erg verrassend. Ook de bouwstijl is net even anders. Heel veel wit en iets hellende lijnen. Even verderop hebben de huizen wat meer rechte lijnen maar wel een beetje knullig, van een doe-het-zelver zou je zeggen, Rietveld stijl.

Toen had ik het wel gehad en nam de bus en trein naar huis.