Puzzel

Bij de opruiming van moeders huis kwam er ook een oude puzzel tevoorschijn. Dat is er nog zo een met heel grillige stukjes, er zit wel een systeem in maar niet het huidige van jig-saw, voor ons het meest bekende. De randjes gaan alle kanten op, soms kun je stukjes niet in maar alleen maar aan elkaar leggen. De stukjes zijn wat dikker dan bij nieuwe puzzels en ook de kleuren zijn nostalgisch.

Meestal zit ik niet te puzzelen, maar deze had ik aan mijn zus beloofd. Zij is een behoorlijk fanatieke puzzelaarster, en is na jaren vooral geïnteresseerd in bijzondere soorten puzzels. Logisch dus dat zij deze krijgt. Maar wel wil ik hem dan eerst een keer zelf gelegd hebben. Dat is echt 'memory lane' voor mij. Vroeger deed ik het graag. Deze is naar een litho uit 1939 van ene Moss uit de USA, een lieflijk tafereeltje met een boerderij achter een sloot, waaraan roze bloesemende bomen staan. Op een bruggetje kijkt een persoon uit over het watertje, waar een paar eenden in zwemmen. Roze wolken drijven in de lucht.

Het gevoel van de stukjes in je handen, het maken van de rand, het zoeken naar de juiste vormen en kleuren, het is nog altijd heel vertrouwd. Als ie af is, gaat het als een pakje op de bus. Of misschien breng ik het zelf wel even langs.

Hij is af.