Rustig aan opgestaan, toch niet te laat met de trein, we waren er rond twaalven. De musea eisen tegenwoordig extra geld voor speciale tentoonstellingen, al heb je een museumjaarkaart. De vijf euro pp werden maar neergeteld en we gingen de zaal op.
Kokoshka schildert met grote vegen en met felle kleuren. Het waren vooral portretten - sommige daarvan waren erg donker - en dieren - juist weer kleur. De dieren waren apart want het leken echte individuen, heel menselijk van aanzet. De mooiste is toch wel de mandril, maar ook een paar katten waren prachtig. En natuurlijk spraken de herten me aan, omdat we maandag lekker hertenek hebben gegeten. Kinderportretten en een kinderstripboek heeft hij ook gemaakt.
Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar Alma Mahler, met wie Kokoshka een langdurige relatie heeft gehad. Een 'oudere vrouw' staat dan in de literatuur, maar ze was niet meer dan 7 jaar ouder dan hij. Zij verbrak de relatie, hij was er kapot van. Na zijn vrijwillige dienst in de 1e WO kwam hij gewond en verward weer naar huis. Daar werd hij na enige tijd beroepen als leider van de kunstopleiding in Dresden. Die stad werd in de 2e WO verwoest. Een bewogen leven.
Er was nog veel meer moois in Boymans van Beuningen, en daar hebben we ook veel tijd aan besteed. Tot het tijd werd om weer naar huis te gaan, via een omweg langs de St. Laurenskerk.
Mijn grootvader heeft nog de blusoperatie geleid toen deze kerk in puin werd geschoten in 1940.
In Zweden hangt nog een enorm schilderij dat mijn grootvader heeft laten maken van de kerk na de beschieting. Benieuwd of dat schilderij ooit nog naar Nederland komt.
No comments:
Post a Comment