Opadag

Wie had dat gedacht, een dagje oppassen op de kleinkinderen. In dit geval die van mijn geliefde. Vader en moeder van de kleintjes en de ouders van vader gingen naar een begrafenis, en zo riepen ze ons te hulp.

Natuurlijk ging Ferry daarop in en ik wilde hem graag bijstaan. Dus weer eens voor dag en dauw uit bed om nog voor half zeven te kunnen inchecken op het station. Ruim op tijd waren we dan ook aanwezig in Den Haag. De kleintjes waren weer superlief. Het was enig om de hele riedel weer eens te doen: boekjes voorlezen, fruithapjes voeren, boterhammetjes smeren en ja, ook poepluiers verschonen. Verder liet kleine Gijs nauwelijks een traantje toen mama vertrok, maar hij trok wel zijn schoentjes aan en ging maar in het autostoeltje zitten - je weet ten slotte maar nooit, misschien mocht hij toch mee.

Toen de teleurstelling was verwerkt was opa natuurlijk niet zo goed of hij moest Boerenpaard doen. Dikke pret! Kleine Evi was in gevecht met een appel, ze knauwde en knauwde met haar tandeloze bekkie tot ze het voor elkaar had: stukje schil eraf, stukje appel erin.

Daarna nog een boekje voorlezen. Maar verder werd er stil en rustig gespeeld, zonder een onvertogen woordje. Knuffels werden ook ruim uitgedeeld. Eigenlijk vloog de ochtend om, en papa en mama waren weer terug. Dat was natuurlijk ook heerlijk. Onze taak zat erop en wij gingen weer naar huis. Heerlijk dagje.