Knotwilg

In vervolg op de lente werd ik opgeroepen voor de vrijwillige groep wilgenknotten bij mij in de buurt. Ik had pas in de middag gelegenheid, maar een dagdeel per keer vind ik ook wel weer genoeg. Toen ik aankwam waren er ook een paar die dat na de ochtend met me eens waren - zij vertrokken na de lunch. Er was nog genoeg te doen. Achter in het veld stonden rijen bomen naast de sloten, die uitgedund moesten worden voor een betere zichtlijn. De bedoeling is, om het trein tracé aan het oog te onttrekken en tegelijk verschillende boomsoorten naast elkaar de kans te geven.

Wel geen knotwilgen maar toch een mooi bomenplaatje

Zo zaagden wij er wilgen, maar ook elzen en hazelaars uit. Dat moest soms tussen de braamstruiken door, maar dat lukte wel. De groep was vrij groot, twaalf man, en had er duidelijk zin in. Technische termen vlogen door de lucht. Zaagsnedes, valvoor, tandenzetter, jaja, ze hadden er verstand van. Het mooiste is natuurlijk als op het moment suprime de boom kraakt en een luid 'van onderen!' wordt geroepen. Dan moet je snel naar de zijkant van de valrichting gaan, anders kun je een lelijke blauwe plek oplopen. Al snel zweette ik aan alle kanten, voor mij toch ongebruikelijk.

Het gesprek intussen ging over bossen in Polen, over wolven en de overeenkomsten tussen die dieren en mannen. Het ging over zichtlijnen en over een recept voor gemberthee en waar dat goed voor is. Kortom, reuze geanimeerd allemaal en iets om de volgende keer weer bij te zijn.