Wichmond

Ons verblijf in Wichmond was heel plezierig. Na de ontvangst bij de VodF gingen we lekker eten bij D'n Olde Kriet, een eetcafé dat wordt gedreven door twee zeer enthousiaste jonge mensen.
Zij vertelde me dat ze beiden in het zorgcircuit en daaraan verwant hadden gewerkt, maar dat ze elkaar zo rond hun 25e na een jaar of drie in dat werk in de ogen hadden gekeken, en bij elkaar een 'quarterlife crisis' hadden gezien. Wat ze echt wilden, was eigen baas in de horeca. En zo was het gekomen. Ze voelden zich geweldig opgenomen in de Wichmondse gemeenschap, en dat terwijl ze ras-Rotterdammers zijn. Een lekkere prak serveerden ze ook.

Zo konden we de volgende ochtend afscheid nemen met een leuke nieuwe ervaring. We liepen richting Ruurlo en het landschap werd steeds mooier. Ook liepen we steeds vaker over onverharde wegen.

Een prachtige afwisseling van open land en bos leidde ons langs de vroege herfst: paddenstoelen aan de kant van de weg in soorten en maten waren al uit de grond gekomen.

 

 Om even uit te rusten, gingen we bij boerderij Klein Wenserink even zitten met een koffie en pruimentaart. Ook hier was een heel handige huisbaas, want alles was hier handgemaakt.

Hij had een werkruimte ingericht met een kast waar allemaal glazen potjes met het deksel onder de planken waren geschroefd. Heb je een bepaald onderdeel nodig, schroef je het potje eraf!

We waren toen al dicht bij Ruurlo en liepen de laatste loodjes in een verrukkelijk zonnetje. De aansluiting met de trein was prima en zo kon ik op naar mijn volgende doel: de finale van het Internationaal Vocalisten Concours in
 's-Hertogenbosch.