Ik was precies op tijd op de afgesproken plek. Met een bus reden we naar het eerste bezoekadres: Het Enzerinck. Die naam duidt op een heel oude Saksische oorsprong, het betekent zoiets als 'afstammeling van Enze' of 'Oscar'. Het huis is in oude stijl gerestaureerd door de huidige bewoners nadat het een hele geschiedenis heeft gehad, waaronder vordering door de Nederlandse en de Duitse overheden. Het heeft een prachtige tuin en is omringd door het oorspronkelijke privépark, nu is dat van Natuurmonumenten. In dit huis is ooit een verzorgingstehuis geweest met 40 patiënten, het gezin van de arts en een aantal personeelsleden. Nu wonen er twee mensen.
Voor de lunch gingen we terug naar Huis Voorstonden. Het accent ligt daarbij op de tweede lettergreep. Dat komt omdat het genoemd is naar de Voorde ofwel waterdoorsteekplaats naar Tonden, een dorp vlakbij. Het huis ligt namelijk aan de rand van de oude IJsselloop. Het enthousiasme van deze eigenaar, de architect Hoogenberk en zijn dochter was aanstekelijk. We zagen het Koetshuis, de strakke tuin, het waterwerk en het huis zelf. Als toegift kregen we een mini-concert op de cello door onze gastheer.
Buiten kon ik het niet laten om even over het brug-getje in de ronde vijver te gaan staan.
Binnen had ik veel plezier over de poepdoos - uitsluitend voor het personeel. De oorspronkelijke eigenares Schimmelpenninck van Oijen was tegen moderne fratsen zoals bad en sanitair. Haar behoeften op de pot werden door de knecht weggehaald, maar zelf moest hij natuurlijk ook!
O en waarom nou Tante Snor? De erfdochter en vorige eigenares woonde in Huis Voorstonden met vader en diens zus, en die had een snor. Vandaar!
No comments:
Post a Comment