Boven op de Polyfemosberg loopt ook een weg naar het noorden. Nieuwsgierig als ik ben kreeg ik het voor elkaar om die kant op te gaan met ons twee. Het was een brede steenslag weg, die maar omhoog en omhoog leidde tot een hek de weg versperde. Intussen bood het een prachtig zicht op de Kretenzische hellingen: ruig en onbebouwd. Gelukkig was de versperring vooral bedoeld tegen het weglopen van geiten, dus we gingen er doorheen en kwamen na nog wat kilometers uit in Lifadas, een bergdorp.
Het bestond uit een paar huizen en een lief kerkje. Verder gingen we niet, want je moet ook nog terug na zo'n tippel, en het was al twee uur lopen geweest. Bij het kerkje gingen we zitten. Een oplettende dame kwam even poolshoogte nemen, en wees me op het bronnetje met fris water. Dat kwam goed uit, het is in die hitte toch wel zaak om regelmatig te drinken. Het kerkje had een torentje met bellen waar je met kleine ladders naar toe kon klimmen. Binnenin was het luxe uitgevoerd met marmer, dat zagen we door de ramen. Ook van marmer waren de grafzerken, die de eeuwigheid in blikten over de eindeloze hellingen van Kreta.
No comments:
Post a Comment