Als je ver van tevoren dingen noteert in je agenda, is er kans dat je ze ook gaat doen. Dit weekend was er in Ootmarsum het traditionele Midwinterblazen. Hoe moeilijk het ook was om uit bed te komen, ik zat om half twaalf in de trein naar Almelo en met bus 64 waren we om half twee in Oatmösschem. Een gestage stroom voetganger liet zien dat we niet de enigen waren met een agenda. Een kort ommetje door een saai industrieterrein bracht ons bij het begin van de wandeling en daar stonden al meteen drie blazers die op verzoek hun geluiden ten gehore brachten. 't Is hard blazen!
Het leek wel op een jachthoorn. Drie tonen, een enkele jongeman kreeg er een vierde en zelfs een vijfde uit, in een grondtoon in majeur. Ze hielden zich warm bij een vuurtje, na het blazen. Zo ging het een wandeling lang. Overal langs de route stonden drie of vier mannen en een doodenkele vrouw te blazen. D'oale roap was door het hele landschap te horen. Een prachtige, heerlijk heidense traditie.
Bij één van de boerderijen werden we verrast door de dochter des huizes, die een zwarte enkellange rok droeg boven dikke zwart-witte wollen sokken en witte klompen. Ze droeg een wit kraagje, en vader vertelde trots dat ze ook nog een mutsje had met zilverbeslag, en een omslagdoek dus een volledige dracht. De stukken waren van het meisjes betovergrootmoeder van moeders kant! Bovendien droeg ze nog een zilveren bedeltje dat van haar oma van vaderskant was geweest. Vader legde uit dat deze prachtstukken altijd van moeder op dochter worden vererfd. Dus had zijn moeder het bedeltje aan zijn zus gegeven. Maar die, zelf moeder van alleen maar zoons, had het weer aan zijn dochter gegeven.
Dochterlief was overduidelijk helemaal gelukkig met deze rijkdom. De traditie was bij haar goed gewaarborgd.
Tot slot zagen we nog een demonstratie van hoe zo'n hoorn wordt gemaakt.
We misten de bus terug op een haar en slenterden daarom nog wat door Ootmarsum. Het is een heel kunstzinnig dorp bomvol galeries en overal bronzen standbeeldjes. Maar het mooiste beeld was voor mij de traditiebewuste puber in haar prachtige kostuum.
Bij één van de boerderijen werden we verrast door de dochter des huizes, die een zwarte enkellange rok droeg boven dikke zwart-witte wollen sokken en witte klompen. Ze droeg een wit kraagje, en vader vertelde trots dat ze ook nog een mutsje had met zilverbeslag, en een omslagdoek dus een volledige dracht. De stukken waren van het meisjes betovergrootmoeder van moeders kant! Bovendien droeg ze nog een zilveren bedeltje dat van haar oma van vaderskant was geweest. Vader legde uit dat deze prachtstukken altijd van moeder op dochter worden vererfd. Dus had zijn moeder het bedeltje aan zijn zus gegeven. Maar die, zelf moeder van alleen maar zoons, had het weer aan zijn dochter gegeven.Dochterlief was overduidelijk helemaal gelukkig met deze rijkdom. De traditie was bij haar goed gewaarborgd.
Tot slot zagen we nog een demonstratie van hoe zo'n hoorn wordt gemaakt.
We misten de bus terug op een haar en slenterden daarom nog wat door Ootmarsum. Het is een heel kunstzinnig dorp bomvol galeries en overal bronzen standbeeldjes. Maar het mooiste beeld was voor mij de traditiebewuste puber in haar prachtige kostuum.
No comments:
Post a Comment