Voor mij heeft het een magische klank: 't Joppe. Welk dorp heet nou 't Joppe. Daar woonde ook een hele lieve oma, Oma Berg, en dat was eigenlijk een toveroma want ze woonde in een groot bos. 's Ochtends kwamen er egeltjes aan haar deur om melk te drinken uit een schoteltje, zeg nou zelf, is dat een toveroma of wel.
Wij gingen er in mijn jonge jaren wel eens heen, met het ouderlijk gezin. Je kwam dan na een rozige rit door een bos in een laan met schemerige huizen. De straat liep dood, daarna was er alleen bos. Eén van die huizen had een dakje boven de entree, een dakje met een punt als je de drie tredes naar boven liep, als een hoofd met een scheiding in het midden. Dan kwam je op het voorplaatsje met aarderoden tegeltjes, een mat met Welkom, dan was de grote deur met de schel. Oma Berg deed open. Haar witte haar lichtte op boven haar sprankelende ogen. Ze had ook een poes in huis. Het was genoeg om daar te zijn, bij het schemerlicht van de bomen en met haar lieve stem en een kopje thee met een koekje.
Als we dan weer over de zevensprong in het dorp naar huis gingen zongen we in de auto van: Ken je de Zeven, de Zeven, de Zevensprong?
Later heb ik begrepen dat dochter Roos van Oma Berg een voormalige collega van mijn moeder uit het ziekenhuis was. Ook Oma Berg heette Roos. Naar haar ben ik genoemd. Althans gedeeltelijk. En wat blijkt: 't Joppe bestaat echt. Veilig ingeklemd tussen Epse, Gorssel en Harfsen.
No comments:
Post a Comment