Handen omhoog of ik fluit!

Het Pandhof in Utrecht is niet altijd toegankelijk voor publiek, maar wel vaak. Nu het nieuwe studentenseizoen gaat beginnen, is het eerst het toneel voor het Festival Oude Muziek.

Tussen de hoosbuien door is het toch voornamelijk zonnig. De mensen zitten in drommen in de kloostergang, met een kussentje onder hun bips op de koude steen, of onbeschut midden in de kleine kruidentuin. Er staan wat statafels, maar dat overheerst niet. Een rumoer van glazen en kopjes blijft zacht op de achtergrond hoorbaar, luider is het gekwetter van alle verwachtingsvolle hoofden met grijs en wit haar, en soms donkerder van tint.

Zo luid is het gepraat, dat de aankondiger volledig wegvalt in dat geluid. Hij trekt zich er niets van aan en kondigt verder aan. Sommigen merken dat natuurlijk wel, de aandacht wordt verlegd en langzaamaan wordt men er zich van bewust dat het gaat beginnen, dat er al iets op het podium aan de gang is.

Dan moet ik denken aan hoe Kees Boeke dat vroeger had geregeld op zijn Werkplaats Kindergemeenschap. Als iemand in een menigte of bijeenkomst iets wilde zeggen, of iemand wilde aankondigen, dan stak diegene zijn of haar linkerhand in de lucht en zei verder niets. Als iemand anders opmerkte dat er een hand in de lucht stak, volgde die dat voorbeeld zonder woorden. En nog een volger, en nog één. Opeens werd een grotere groep in de zaal zich bewust van een bosje linkerarmen, en volgde zwijgend het voorbeeld totdat iedereen stil was.
Wat een mooie manier! zonder schreeuwen, zonder stampen, maar gewoon door het zwijgen over te dragen.

Zo had ook deze jonge, donkerharige barokblokfluitist een waardige aankondiging kunnen krijgen. Hij maakte er toch nog een prachtig concert van.