Twee garages

Het ene feest na het andere. Deze tijden van het jaar lenen zich daar echt voor. Zo vlak voor het nieuwe cursusjaar komt er van alles op gang, en nu ook weer een spontane Amerikaans Harvest Party.

Onze gastvrouw heeft ons geweldig verwend met allerlei lekkers, salades, koeken, pasta's, er werd kaas gebracht met bijbehorende vijgendip, quiche Lorraine, koude aardappels in kruiden en geroosterde kippenpoten. Op de barbecue lagen spiezen, hamburgers, lapjes.
Daarbij fijne witten en rode wijnen voor wie daarvan houdt, bessensap en water voor wie dat liever heeft. Aan het eind van het eten lagen daar chocoladetaart en bakken met gemengd fruit.
Het was aardig weer, met sombere momenten, maar meestal droog, dus uit voorzorg meer dan uit noodzaak was er een tent opgezet en de hoofdmoot vond plaats onder twee carports.

In de loop van het feest raakte men wel uitgegeten, de kinderen hadden genoeg worstebroodjes en marshmellows naar binnen gewerkt, en plotseling stond er een kring stoelen en de gastvrouw en een mannelijke gast hadden akoestische gitaren gepakt en speelden Eric Clapton en Aranjuez.

Dat deed me denken aan dat andere feest, lang geleden in Hinojos, ter gelegenheid van Corpus Cristi toen alle kindertjes van het dorp die toen 5-7 jaar oud waren, plechtig werden opgenomen in de boezem van de katholieke gemeenschap daar. Een allervaderlijkste hoge geestelijke straalde een zelfverzekerd welkom aan de kleintjes uit, en de hele gemeenschap vloeide over van warmte.

Mijn geliefde en ik zaten daar achter in de kerk. Wij wilden het wel eens meemaken, in alle bescheidenheid want wij zijn niet van het christelijke geloof, en omdat ook wij door de sfeer waren geraakt zongen wij het Onze Vader in onze eigen taal mee (we kennen het wel). Wij wilden ons toen verwijderen, maar in die katholieke gemeenschap eindigt de dienst met de oproep tot het geven van de 'embrazo de hermano', de verbroederingsomhelzing. Wij zagen het al aan een paar van de gezichten: het zou ze niet gebeuren dat er vreemdelingen aanwezig waren op dat moment, en dat die zonder embrazo zouden vertrekken! Een heer met een krachtige oogopslag hield mijn geliefde in de gaten, een chique dame ergens anders deed hetzelfde met mij. Op het moment dat de priester zijn oproep deed, hoefden ze maar hun arm uit te strekken en de man omhelsde mijn geliefde, de vrouw omhelsde mij. Wij waren volledig deel van die gemeenschap, op dat moment.

Uiteraard voelden wij het wederzijds zo. Er was dan ook geen moment van aarzeling toen de processie van start ging, met het zilveren beeld van Maria voorop, fluiten en trommels erachter, door de geurige vier straten van Hinojos. Geurig, want de avond en nacht daarvoor was het hele dorp uitgelopen om die straten van top tot teen, muren, straten, balkons, te versieren met laurierpalmen en tijm. Dat was de reden dat wij die dag in dat dorp waren; het is één van de vieringen die in Spanje geroemd zijn om hun traditie.

Enkele uren hebben wij samen met deze groep de processie gelopen. Wij waren gelukkig en onder vrienden. Na afloop waren er verschillende deelnemers die streden om de eer om ons in hun caseta te mogen ontvangen. Wij konden niet kiezen en beloofden eerst naar de een, dan naar de ander te gaan. Toen werden we meegetroond naar een garage met een lange tafel, waar Rocío, een dikkerdje van 45 jaar, op een trommeltje sloeg en andalusische coplas zong, de anderen deden de refreinen mee. Er werd gedanst, gezwierd, gegierd van het lachen toen mijn lief Rocío van de grond tilde, en half en half getreurd toen we verder wilden naar de volgende caseta. Ook daar was het een en al gastvrijheid en zang en dans.

Twee garages, twee feesten, één in Nederland en één in Spanje. Eén sfeer van warmte en vriendschap.