De Zeister Muziekdagen zijn in volle gang. Wat een geweldig evenement.
Jonge en zeer jonge mensen streken de sterren van de hemel. Er was een kwartet van 13-16 jarigen, zij speelden Borodin. Maar bij het spelen was van hun jeugd weinig te merken. Bloedserieuze gezichten waaraan geen leeftijd meer te zien was, blikken die over een weer schichtten bij een inzet, crescendo's met van emotie verwrongen gezichten, haren die wild werden geschud en dat alles leverde een prachtig concert op.
Zij waren wel de jongsten. De anderen waren twintigers, al heel wat rijper, hetgeen vooral te horen was in de ferme overtuiging van elke gespeelde zin, elk einde van een frase. Moeilijke stukken zaten erbij, zoals van Poulenc en Max Reger, en ook Beethoven is niet makkelijk.
Het was een zeer gevarieerd programma van hoge klassieke waarde. Niet het minste onderdeel van de avond was de fietstocht terug naar huis door een zwoele zomernacht, de muziek naklinkende in mijn oren, terwijl de westhemel nog gloeide.
De heren docenten van de masterclasses hebben eer van hun werk!
No comments:
Post a Comment