Wie wat bewaart heeft wat.
Er hangen heel wat kleren aan mijn rek. Daar zit ook een Versace bij, althans dat was zo.
Dank zij het mooie systeem van de gratis advertentie is het mogelijk gebleken om daar iemand anders gelukkig mee te maken. Het is een kleine moeite. Je krijgt het plaatselijke sufferdje,
je zoekt daarin de invul advertentie op, je schrijft een summiere omschrijving en kachelt op de fiets naar het adres waar dit moet worden ingeleverd.
Zonder mankeren wordt die boodschap geplaatst, al een week later begint de telefoon te rinkelen: is die jurk nog......? En zo ben je alweer een ruimtenemer kwijt, een ander is blij, en je hebt weer voor een week huishoudgeld.
Het heeft iets authentieks, zo'n persoonlijke mini markt. Je doet er iets voor, je ontmoet er mensen mee, je ruilt in feite een ervaring. Voor mij is het in elk geval heel bevredigend.
Ooit, toen ik op het punt stond om te verhuizen naar Engeland, heb ik een inventarisatie gemaakt van alle misbare spullen. Drie maanden voor het geplande vertrek fietste ik alle faculteiten van de naburige universiteit langs, en hing overal afscheurbriefjes op.
Er zat van alles tussen, een half elektronische schrijfmachine met daisywheel, een bankstel, keukenspulletjes, spellen, spiegeltjes. Alles maar dan ook alles was verkocht voor vertrek.
Het leukste van dit spel - want dat is het - is toch vooral dat je driedubbel wint. Ten eerste ben je iets kwijt waar je geen emplooi meer voor hebt, ten tweede maak je iemand blij, en ten derde maar niet het minste, het voorwerp wordt opnieuw met liefde omringd in plaats van bij het vuilnis terecht te komen. Vooral de laatste twee argumenten doen me telkens zo'n plezier dat ik mijn spulletjes, als ik ze niet meer nodig heb, zal blijven aanbieden!
No comments:
Post a Comment