Verzameldrift is een merkwaardige karaktertrek. Als je, zoals ik, wel wat ruimte hebt om te vullen, wordt die ruimte ook gevuld. En bijgevuld. En nog iets opgevuld. Tot het bijna bol staat en de stapels zachtjes tegen je beginnen te praten: Zouden we misschien wat meer lucht mogen...?
Op zeker moment overkwam mij dat met de stapels textiel. Handdoeken en lakens, washandjes en slopen, dweilen, oude gordijnen, ze lagen alle keurig bijeen maar wel - heel - erg - veel.
Hoewel het moment van afscheid lang was uitgesteld, luidde op zekere dag de klok van vertrek en wie toen had willen kijken, had een verwoede sorteerder bezig gezien die lap na lap door de handen liet gaan. Textiel op kleur, zachtheid en grootte lag her en der door de gang verspreid. Stapels werden stapeltjes, stapeltjes werden pakketjes en uiteindelijk bleven er enkele hoge pakken over die met enige moeite nog in grote tassen van die andere plaatstelijke supermarkt pasten.
Met liefde en een licht gevoel van verdriet schoof ik ze er glad en netjes in. Meer en meer tassen waren nodig. Uiteindelijk had ik twee tassen vol in de fietstas, ééntje bovenop de fietstas, één in het mandje voorop en dan nog één in de hand en hop, op de fiets gesprongen en richting Emmaus gefietst. Of ze nou echt zo blij zijn met al die lappen? ik vraag het me wel eens af, maar goed, zo zwaar als het woog zo licht voelde ik me toen ik het vrachtje eindelijk had afgeleverd bij de spullenbaas.
En weet je, toen werd het weer vrijdag. Op onze markt hebben ze toch zulke leuke kramen. Eén daarvan is een textielkraam......
Zal ik binnenkort eens iets schrijven over schoenen?
1 comment:
Jij durft! Ik probeer altijd zo weinig mogelijk troep om me heen te hebben, ik vergeet als een eekhoorntje toch wat ik allemaal heb. En het geeft zo'n ruimtegevoel als iets leeg is.
Post a Comment