Wat is het mooi om kennis, uitgewisseld door kenners te ervaren, ook als toehoorder.
Ik mocht vandaag in Rotterdam een promotie bijwonen van een jonge vrouw, een twintiger nog, de jeugd nog zo duidelijk in haar gezicht leesbaar. Daar stond ze, ferm achter het katheder waar ze werd ondervraagd door de heren en dame in zwarte toga's.
Het 'boekje' zoals een dissertatie onder geleerden heet, werd uitgebreid doorgenomen. De toelichting kwam zonder haperen, duidelijk verwoord - ondanks het mij vreemde onderwerp was het prima te volgen - en de vragen werden adequaat en ook met humor beantwoord.
'Mevrouw de promovendus (sic), er staat in hoofdstuk 6.....'.
'Hooggeleerde opponent, dank voor uw vraag...'
zo ging het heen en weer. Na een uur flink doorwerken rinkelde de pedel binnen met haar staf en sprak de traditionele woorden: Hora est waarmee de commissie zich voor beraadslaging terugtrok. Korte tijd later verschenen de hooggeleerden weer en installeerden de 'jonge doctor' als nieuw lid van de wetenschappelijke gemeenschap.
Iedereen die zo'n plechtigheid bijwoont, weet dat de kandidaat daar haar bul ook werkelijk zal krijgen. Dit bijzondere moment is unieker dan een huwelijk - want dat kun je wel vaker meemaken. En promoveren doe je echt maar één keer in je leven! Dus wat een mooie traditie om deze gebeurtenis vorm te geven op zo´n aandachtige manier. Een presentatie, een ondervraging waar de kandidaat zonder meer tegen is opgewassen, zeven mannen en vrouwen in traditionele kledij, een slag van de staf van de pedel, de oude Latijnse spreuk. Dat vergeet je nooit van je leven meer!
Daarna kan de pet tegen de zolder. Feest. Proficiat! Io vivat!
No comments:
Post a Comment