Oude taal

De Nederlandse taal is jong en dynamisch. Tenminste, dat schijnt hij te moeten zijn. Straattaal, jongerentaal, er is ruim baan voor. Wat in het gedrang raakt, zijn de oude woorden.

Daar is in elk geval het Neerlandsch Genootschap ter Bevordering van het Belegen Woord dat zich ten doel stelt om 'belegen woorden' een handje te helpen door ze bijvoorbeeld op een dag drie keer te gebruiken.

Ik zie die woorden al voor me, met een baard en een kromme rug, leunend op de stok die wij vormen door het uitspreken van dat woord, tegen de verdrukking in. Niemand die het meer begrijpt, behalve een paar belegen mensen zoals u en ik. Woorden als 'brokkenpiloot', 'dwingeland', 'schobbejak', 'uitvreter' en 'woelwater' behoren volgens dit illustere Genootschap tot de belegen woorden.

Daar schrik ik van. Er gaan wel weken, maar geen maanden voorbij dat ik één of meer van dergelijke woorden nog altijd gewoon gebruik. Zijn de leden van het Genootschap soms betweters, of juist schijtlijsters? Zijn het charlatans of druiloren?
Veel eerder zou ik woorden van oude vervoegingen als 'u kloeg', 'mij docht', 'hij dorst niet' en in onbruik geraakte uitdrukkingen als 'wijlen de heer X', 'van de weeromstuit', 'te elfder ure' en andere bijna verdwenen geluiden verwachten.

Sakkerju! Laten we met ons allen ongezouten de waarheid kond doen: belegen woorden worden alleen maar lekkerder naarmate ze langer liggen. Dus rept u naar de bibliotheek en verricht speurwerk naar belegen woorden die lekker bekken.
En gebruik ze!