Deze lente had ik zin om met planten bezig te zijn. In mijn achtertuin heb ik daarom eerst wat eetbare planten gezet: bietjes, tomatenplanten die ik op Koninginnedag had gekocht van een jonge jongen, en een paar bijzondere aardappeltjes, namelijk vrijwel recht van de Andes.
In de loop van de zomer kwam alles opzetten. De tomatenplant schoot omhoog, ondanks het plekje met schaduw. De aardappeltjes stonden bijna helemaal in het donker - onervaren tuinier natuurlijk. Dat kon ik gelukkig toch nog goedmaken door met spiegels te werken! Telkens als ik in de tuin zat, liet ik een spiegel meedraaien met de zon en zo bescheen de grote Helios toch volop mijn aardappeltjes.
Opeens herinnerde ik me dat ik van Natuurmonumenten wat zaad had gekregen, van iets aparts, dat niet zo veel meer voorkomt. Nooit genoteerd wat het was natuurlijk, dus nu zal ik het met de fotoos moeten opzoeken. Het bleek een allerliefst klein bloemetje te zijn met kleine puntige blaadjes, en een mooi lichtblauw kopje in bloei, dat uiteindelijk in een eigenwijs bolletje als een handtasje eindigt. Het bloeide de hele zomer.
Bij een imker kreeg ik 'bijenmix' mee, om bijen en vlinders aan te trekken. Ook dat zette ik uit. Het bleek stinkende gouwe te zijn, een rare naam voor een leuk plantje met hoekige bladeren en een geel kopje, dat helemaal niet stinkt. Ik had het nog niet gezaaid of het kwam al naar boven en heeft de hele zomer door staan pruttelen.
Nu is het inmiddels herfst en liggen de tomatenplanten stil te rotten, nadat ik welgeteld vijf tomaten heb kunnen oogsten. Daarna werd het verschrikkelijk nat, ze overleefden het niet. Jammer! Volgend jaar beter.
De aardappeltjes, klein maar dapper, hebben vier knolletjes geproduceerd. Die gaan komende winter in potten en worden opgekweekt als erfprinsjes, let op mijn woorden!
Wat ik niet had gepoot waren capucijners. Toch staan er nu capucijners in mijn tuin. Hoe kan dat??? zul je vragen. Wel, ik heb op een zonnige namiddag verse capucijners zitten doppen in de tuin. En toen viel de pan om...... Blijkbaar heb ik niet alle capucijners meer terug weten te vinden, en nu staan er vier plantjes trots met hun koppie omhoog. Super! die doe ik volgend jaar ook.
Maar nu de stinkende gouwe. Gisteren zat ik naast het bosje daarvan. Ineens valt mijn oog op een onregelmatigheid in de nu uitgebloeide plant, alsof er een vouw in het blad zat. De bladeren zagen er trouwens wat pokdalig uit. Ergens anders zie ik wéér zo'n onregelmatigheid. Eens even beter kijken hoor. Wat zie ik? Het hele bosje zit vol, overvol met prachtige lichtgroene rupsen, in exact dezelfde kleur als de stinkende gouwe-blaadjes. Wat een feest!
Mijn bedoeling van het zaaien was, om vlinders aan te trekken, en die heb ik deze zomer ook veel gezien. Maar ik had nog niet bedacht dat de vlinders niet alleen nectar halen bij de plantjes, maar ook eitjes afzetten. Nu de plant is uitgebloeid, komen de rupsen uit en eten wat er nog over is, de bladeren, tot ze tonnerond de volgende generatie vlinders kunnen worden.
Dus vreet maar lekker, rupsjes! Ik kan niet wachten tot jullie volwassen zijn, volgende zomer.
No comments:
Post a Comment