Tunney en Dempsey: zo werden mijn moeder en haar zus Ina genoemd door hun broers, toen ze nog op de Schiebroeksestraat en de Lisstraat woonden. Dat waren namen van twee Amerikaanse box-legendes. Er werd wel geplaagd daar thuis.
De vier jongens hesen ook wel iets op met een speelgoedkraan en dan ging het van 'Tunney' als het omhoog moest, en 'Dempsey' als het weer omlaag moest. Als je nu naar die namen zoekt, vind je de oude boxmatch!
Alleen de oudste van de vier, Frans, die had zijn duiven en hij riep bij het raampje: "Roodje, roodje!"
Mijn zus en ik hadden een spel, op de Allard Piersonstraat 59b. Wij hesen ook zakken en spulletjes op met een hijskraan, en dan kon moeder vrolijk roepen:
'Sacco, Vanzetti!'
Wij hoorden dan 'Zakken' en '(gaat) Vanzelf!' Dat vonden wij heel komisch, dus werd dat ook onze kreet. Later begreep ik dat Sacco en Vanzetti Amerikaanse Italianen waren die ten onrechte voor een roofoverval tot de elektrische stoel waren veroordeeld en in 1927 terechtgesteld. In 1977 pas zijn ze gerehabiliteerd.
Wij deden dus een zelfde spelletje als bij oma Dé thuis.
Hoe ging het oude spreekwoord ook weer: de vijg valt niet ver van het paard?
No comments:
Post a Comment