Staadtsie woar!

Een echte studentenstad, Utrecht. Overal fietsen, dubbel geparkeerd tegen het hekwerk boven de werven aan de gracht. Overal cafeetjes, met of zonder WIFI, op elk uur van de dag vol klandizie.
Bellend met een mobiel aan het oor komen ze langs stuiven op hun gesponsorde stalen ros, met het logo van die bank erop. Geroezemoes en gelach en gegiebel van jonge meiden.

Behalve in de laatste weken van augustus.

Dan zwermen er overal pensionados rond de Dom. Grijze koppen, van die krullen, en kale koppen, met een ouderwetse hoed tegen de kou op het hoofd. Ze zitten op de stoeprand. Ze staan in lange rijen bij een gouden poort. Ze komen aanzoemen met hun gemotoriseerde stoelen. Ze lepelen een taartje en praten geanimeerd over het Festival oude muziek. De senioren hebben de stad overgenomen, deze week.

De beiaard beiert er lustig op los en in een groepje kijken de ouderen met hun hoofd scheef omhoog. Barok muziek klinkt op uit mobieltjes die overgaan. Mensen fluiten oude melodieën. De deuren van veel gebouwen die anders dicht zijn, zijn deze weken juist open. Sonnenborgh, huis Zuylenstein, maar ook de Hortus, dat zo weinig gekende juweeltje midden in de stad met zijn gezellige Orangerie, je kunt er zomaar in en genieten.

De vrijwilligers zijn allemaal gekleed in een stemmig zwart. Dat zijn lang niet allemaal ouderen. Gelukkig niet! ook de jongere garde kan barok en oude muziek waarderen. Gezelschappen van naam en faam strijken, fluiten, tingelen en zingen de sterren van de hemel en de jongere garde laat alvast zien wat er in de toekomst gedaan zal worden aan oude muziek.

Jammer dat je er oud voor schijnt te moeten worden om dit te waarderen. Dit jaar is het weer voorbij. Maar volgend jaar nemen we de stad weer over van de jonkies. Utrecht, jong en oud staadtsie woar!