In de bus, op weg naar de stad. Het is druilerig, een beetje fris, de herfst zit opeens in de grauwe lucht. De airco staat niet meer aan. Daar zit je, voor je uit te staren, niet echt somber.
Het krantje knettert een kop over de falende kabinetsonderhandelingen, over de kwakkelende economie. Iemand achter je laat een stok vallen, een ander zit wat te snuiven.
Weer een halte. Er stappen verscheidene mensen in. Een moeder met een zoontje van zo ongeveer acht jaar zegt tegen hem: Ga hier maar zitten - net vóór jou. Maar het jongetje kijkt bedenkelijk. Er zit geen knopje! constateert hij, en zoekend kijkt hij om zich heen, of er ergens anders wel een plek is met dat begeerlijk onderdeel van het busmeubilair. En ja hoor, achterin is er zo'n stoel. Een stoel bij een knopje. En mama kan er ook nog naast! Het jongetje huppelt er al heen. Zijn moeder glimlacht half verontschuldigend, half vol warmte naar jou. Straks kan hij het lichtje 'STOP' laten branden.
Wat ontbreekt er nog als je blij kunt zijn met zo iets eenvoudigs? Ook kleine dingen kunnen kostbaar zijn, bezong Hugo Wolf al. Jouw dag heeft ineens ook een knopje.
No comments:
Post a Comment