Laatst weer eens langdurig op pad geweest. Het was een heerlijk dag, niet te warm, niet te koud, blauwe lucht en maar een enkel buitje. Na een volle dag met weinig rust kwamen we op 30 km. Dat was te voelen de volgende dagen!
Deze keer was het een oud en vertrouwd stuk geweest. Maar wandelen kun je ook in onbekende gebieden. Dan heb je natuurlijk hulpmiddelen nodig, zoals GPS en een kaart. Het kaartlezen is zelfs één van de leuke onderdelen van het wandelen. Je bereidt het voor, verkent via de kaart mogelijke herkenningspunten, berekent afstanden en bedenkt of die met of zonder rust haalbaar zijn. Je zoekt aansluitmogelijkheden met bus of trein. Ook moet er gezocht worden naar onderdak, als het een langere wandeling betreft. Vroeger kwam daar dan nog bij, vreemde valuta halen, stempels eventueel en ander ongemak. Dat behoort nu vrijwel tot het verleden, sinds de Schengen afspraken.
Ben je eenmaal op de startplek, dan is er de fysieke lol van het hanteren van de kaart. In de plastic houder bij regen of nattigheid, en soms er weer uithalen om hem om te draaien: je bent van een stukje kaart afgelopen, er is resultaat bereikt. De ijkpunten in het landschap krijgen hun beslag, herkenningspunten blijken er inderdaad te zijn of heel anders te lijken dan gedacht.
Er zijn allerlei valkuilen bij de interpretatie van de kaart. Ineens blijkt bijvoorbeeld de windroos van richting te zijn veranderd..... ofwel je houdt de kaart op zijn kop.
Aan het eind is er hopelijk een dampend bord soep, een plaatselijke lekkernij of anders toch wel eigengemaakt brood met stevig beleg.
Ook vroeger al wilde men graag weten hoe een land eruit zag. Eén van de oudste bewaarde kaarten is de Tabula Peuteringiana, een oude kaart, zie ook Wiki .
Deze kaart met Rome als middelpunt stamt uit de 13e eeuw. Het is een kopie van een kaart die is bijgewerkt tot de vierde eeuw en is voor zover bekend de enige overgebleven kaart van de Romeinse 'cursus publicus' ofwel het wegennet van het Romeinse Rijk. De kaart ligt in Oostenrijk en is bij zeldzame gelegenheden te bezichtigen.
Leiden en Nijmegen staan op die kaart, en Maassluis. Zelfs vandaag de dag wordt nog aan de kaart gerefereerd bij archeologisch werk, bijvoorbeeld stadsontwikkeling. Zie VLAK-verslag 19 van gemeente Vlaardigen.
1 comment:
Er bestaan meer manieren om de weg terug te vinden, dan met kaartlezen. Ik beschrijf er in totaal zeven met dit artikel:
http://zilvervis.wordpress.com/2010/11/01/nieuwe-gids-voor-de-verdoolden/
Post a Comment