Langs de snelweg fietsend razen de auto's me voorbij, ondanks het late uur. Tegenliggers razen de andere kant op, met hun vurige lampenogen door de nacht borend. Het is al aardedonker en iedereen wil op tijd zijn waar hij wordt verwacht.
Op de fiets is het rustig rijden. Het fietspad ligt ruim naast de weg, er zijn geen fietsers meer op pad op dit uur. De lucht is fris maar niet te koud, het is droog, er hangt een lage sluierbewolking die soms vanaf de weilanden over het fietspad kruipt. De herrie naast me blijft gaan. Ik kijk omhoog, van de weg af, naar de nog diep donkerblauwe zenith en zie daar drie hemellichamen bijeen.
Recht voor me staat de Maan. Ze is bijna vol, nog een randje moet worden gevuld, haar gezicht staat scheef naar me gericht. Schuin rechts daaronder staat een helder licht, een grote schitterende punt: dat moet Mars zijn. De wolken zijn maar dun en ze hangen laag, op de hoogte van deze hemelbewoners is de lucht open. Schuin links onder de Maan, van mij uit gezien, op dezelfde hoogte als Mars, staat een ander hemellichaam. Het is ook een helder licht, het staat stil en knippert niet, het is donkergeel. Het kan haast niet waar zijn, maar ik fantaseer dat het Venus is. Venus, Mars en Maan in een eendrachtige driehoek hangen boven de snelweg waar de palen met verkeersaanwijzingen aangeven hoe snel men mag rijden, en waar de lijnbus gaat. De drie goden trekken zich niets van de herrie aan, zien of horen er niets van. Ze stralen en schitteren, dat is wat goden zoal doen.
De nacht is in volledige harmonie over de aarde gezakt. Op mijn fiets peddel ik ineens rustiger voort. Mijn blik blijft gevangen door de lichtgevende driehoek en ook ik hoor of zie geen razende haast meer naast me. De avond is nog lang.
No comments:
Post a Comment