Pijper

Pijper, zo wil je tegenwoordig niet meer heten. Vroeger betekende deze naam gewoon Fluitist, maar ja, wie weet dat nog. Ik zit vandaag liedjes te beluisteren van de Nederlandse componist Willem Pijper, die in zijn tijd al bepaald controversieel was. Hij nam het niet zo nauw met de dames, maar zodanig dat er vaak ruzie om ontstond. Ook bij zijn vakgenoten was hij niet geliefd. Hij was een avant gardistische componist, zijn vakbekwaamheid en creativiteit is nooit betwijfeld. Hij heeft veel invloed gehad vanwege zijn docentschap aan het Amsterdams en later Rotterdams conservatorium in de jaren '20 en '30 van de vorige eeuw.

Voor mij is zijn muziek nog altijd heel boeiend. Hij heeft samen met Simon Vestdijk een poging ondernomen om een opera te schrijven op het thema Merlijn - koning Arthur, en daarvan is maar een gedeelte geschreven. Ze wilden er teveel tegelijk in leggen, compleet met astrologische symboliek en dergelijke. De achtergrond van dat stuk alleen al is de moeite van het doorlezen waard. En wat er ligt van die opera, is prachtig.

De liedjes die ik nu beluister, zijn zettingen van oud-hollandse liedjes. Zou iemand die nog kennen? 'Daer was een sneeuwwit vogelijn', 'Naer Oostlant willen wij ryden', 'Het waren twee coninckskinderen'... ik zie mezelf weer zitten in de overvolle klas van de lagere school, zeker veertig kinderen waren er en als er een juf of meester ziek was nog wel meer. Dan gingen we altijd zingen. 'Gelukkig is het land waar het kind zijn moer verbrandt', en steeds vroeg ik me af waarom toch? Tot er werd uitgelegd dat 'moer' een soort veen is. Maar dan nog, moet je daar gelukkig van worden?

Gelukkig werd ik wel van het zingen. En nu, van het luisteren naar zang.
Dus, Willem Pijper, daar ben ik weer...