Het is vandaag een verrukkelijk weertje, dus een wandeling - met moeie benen vanwege het klussen in huis - wordt blij gemaakt. De herfstkleuren zijn er al uitbundig, maar ook is er nog groen. Een eenzame, tevreden reiger zit op een tonnetje midden op een klein stadseilandje.
Het lijkt erop dat 25 oktober de traditionele laatste zomerdag wordt.
Want ook precies X jaar geleden, op deze 25e oktober, stond ik met mijn geliefde aan de rand van een meertje, deze keer in Daun, een klein kratermeer begroeid met bomen en struimen, en genoot van de laatste zomerzon aan de rand van het water. De zon gaf nog warmte af maar je voelde dat dat de dag erna al niet meer zou zijn. Ook daar en toen, uitbundige kleuren waarin het groen nog altijd de boventoon voerde.
We liepen van Kyllburg naar Manderscheid over de Blauer Weg. Je passeert dan enkele van de Maaren daar, dwz. de kratermeertjes die in de Vulkaaneifel op een aantal plaatsen herinneren aan de tijden van uitbarstingen waarnaar dat gebied is genoemd. Het heeft een meditatief effect, zo'n lange wandeling, de cadans van je ademhaling en die van de hele omgeving komt in harmonie.
Het was stil aan dat meertje. Je kon de kleurige bladeren horen vallen. Een vogel vloog over het water. Aan het eind van de wandeling wachtte een zachte rustplaats. We waren heel gelukkig.
No comments:
Post a Comment