Niet alleen handen tonen de staat van je gestel. Dat is bijvoorbeeld te zien in de musea in Florence. Daar staan Romeinse dames met benen die wij vandaag de dag enigszins bevreemd aanstaren. Ze zien er uit als van bodybuilders, die stenen benen, de trossen spieren lopen over de dijen en de kuiten zijn voller dan vol, dik en knoerthard, dat kun je zo wel zien.
Die dames waren namelijk gewend om te lopen. Daar was niets onvrouwelijks aan, iedereen had die spieren, want hoe kwam je anders van de Aventijn naar de Capitolijn, van de Caelius naar de Esquilijn, van de Quirinaal naar de Viminaal en de Palatijn. Heuvel op heuvel af, zeven heuvels had Rome en er was nergens een autobus of taxi. Dus werd er geklommen en spieren gevormd onder de tunica's.
Hoe zouden de oude Romeinen naar de benen van de jonge en oude mensen van vandaag kijken? Soms zie je ouderen met een dikke buik en spillepootjes daaronder naar de bushalte wankelen, of ze lopen op hun luciferhoutjes door de winkelstraat. Als je goed kijkt, moet je kunnen zien dat dat niet de menselijke maat is, zelfs niet in een land waar van heuvels geen sprake is. Mensen zien er zo brekelijk uit op zo´n smalle basis van benen. Zelfs onder lange broeken kun je nog zien of de benen dun zijn.
In mijn fantasie zie ik de Romeinse vrouwen dreunend over de Via Appia gaan, naast de binnenmarcherende legionarissen, die nog eens zo brede benen hebben, maar wel wat kort vergeleken met die hier in het noorden. Zij droegen dan ook hele lasten met zich mee op hun dagmarsen van tientallen kilometers.
Alle dagen een Vierdaagse van Nijmegen. Dat red ik ook niet hoor.
No comments:
Post a Comment