Rotterdam

Nooit geweten hoe mooi Rotterdam is. En dat terwijl ik er jaren heb gewoond.

Ik was toen nog klein natuurlijk, en mijn actieradius was niet zo groot. Groter dan kinderen van nu ongetwijfeld, want je kon toen ook als lagere-schoolkind vrij rondlopen tot ver buiten je wijk. Dat heb ik ook gedaan. Maar een totaalbeeld van de stad had ik niet.

Nu zag ik, bij een bezoek met een vriendin, de grandeur van de nieuwe stad, de mooie bouwwerken, bruggen en woontorens, het water met de levendige vloot, de allees en grote winkelstraten.
Tot mijn verbazing was er ook nog een heel stuk van het oude Rotterdam, van voor de bombardementen. De Oude Haven bijvoorbeeld, waar je nog het beeld hebt van het dorp dat het ooit geweest moet zijn. De afwisseling tussen het oude en nieuwe Rotterdam was groot. Ineens begonnen de verhalen van mijn ouders te leven. De namen van de straten die zij vaak noemden, bleken daar vlakbij te liggen. Ik herinner me dat ze het hadden over de Pluk-je-kaalstraat: daar stond het belastingkantoor. Ik meen dat het eigenlijk Verdegaalstraat was.

Rotterdam = bouw. Grote straten liggen open, aan alle kanten wordt gegraven, aangelegd en bekleed. De bouw zat ook in mijn familie. De Zijdewindstraat, vlakbij het station, is nog in zijn geheel gebouwd door mijn overgrootvader. Mijn grootvader heeft de Doezastraat (?) gebouwd. Beiden waren bouwheer en leefden van de huurinkomsten van 'hun' straten. Dat is in de jaren na de krach van 1929 een drama geworden. Huurwoningen kon je bijna voor niets krijgen. Mensen verhuisden als ze 5 gulden minder hoefden te betalen. En dan kregen ze nog nieuwe sloten, nieuwe gordijnen gratis. Toch maakt de gedachte dat mijn opa's een stempel op de stad hebben gedrukt, me trots.

Rotterdam is ook braak. Overal is ruimte, gecreëerd door het bombardement van 1940. In die tijd was mijn andere grootvader hoofd van de vrijwillige brandweer van Rotterdam. Hij heeft leiding gegeven aan de operatie om de schade zoveel mogelijk te beperken. Hij heeft over die ervaring een boekje geschreven, geheten 'Herinneringen van een Brandweerman', dat in elk geval in de bibliotheek van de brandweer te Leiden aanwezig zou moeten zijn, want die heb ik een exemplaar gegeven. Het is een zgn. egodocument, waarin hij zijn persoonlijke gevoelens bij die dagen geeft. Hij heeft, zo hoorde ik later van de Leidse commandant van politie, een generatie jongens geïnspireerd. Ze liepen op straat achter hem aan, om een glimp van hem op te vangen. Dat maakt me achteraf heel trots op die opa. Zelf heb ik hem nooit bewust gekend.

Mijn eigen herinneringen aan Rotterdam zijn voor een ander blogje.