Een paraplu is een sine qua non in dit land dat tussen mist en modder oprijst. Hij zit dan ook standaard in ieders uitrusting. Op zompige dagen zie je mensen onder het beschermende dak van hun plu door de straten rennen, gebogen, van de wind af, terwijl de plu heen en weer rukt en danst. Soms slaat er een balein om en verandert de plu in een watertonnetje boven het hoofd van de drager. Gelukkig, de bushalte! en daar komt de bus. De plu kan ingeklapt worden, de regen wordt verruild voor beslagen ramen.
Waarom dan toch steeds weer juist de plu vergeten? Hoe vaak vind je niet in trein, bus, of naast een fietsenrek een achtergelaten, nee vergeten plu. De kleuren van de plu verhullen niet hoe zijn stof neerhangt. Geen baas meer....
Het maakt natuurlijk verschil hoe de plu er uit ziet. Is het baleinenwerk nog intact? zitten er scheuren in de stof? maakt het handvat nog deel uit van de plu? werkt het mechanisme van openklappen nog wel?
Is van dat alles iets niet het geval, ja, dan heeft de plu het aan zichzelf te danken dat hij verweesd is neergezet, verguisd, een dienaar zonder functie. Zijn baas is boos, zo boos dat hij of zij zelfs niet de moeite heeft genomen om een prullenbak te zoeken voor het disfunctionerend ding. Een plu uit een prullenbak is eigenlijk nog erger: voor het oog van alle voorbijgangers wordt daar een aanklacht gedaan tegen het verraad dat de plu heeft durven plegen, geen bescherming in de regen....
Maar ook vaak staat een plu daar ten onrechte verlaten. Hij doet het nog. Hij is nog mooi gekleurd. Er zit een leuk logo op. Het regent, of het regent niet meer, en de plu treurt. Zijn baas is hem vergeten. Je kunt niet anders dan je ontfermen over zo'n plu. Kom maar plu, je mag met mij mee, ik geef je een nieuw hoofd om boven te bollen.
Dat is niet alleen uit medelijden. Het is ook uit schuldgevoel. Hoe gemakkelijk is het niet een plu kwijt te raken. Je zit binnen, het ding is ingeklapt, je bent blij dat de regen voorbij is, eigenlijk wil je helemaal niet meer aan regen denken... en dan denk je ook niet meer aan de plu die achter je zitplaats was opgesteld, onder je voeten was gelegd, naast je actetas is gezet, in het bagagerek is gestopt. Je wandelt de bus of trein uit, je gaat je vergaderkamer uit, je verlaat de garderobe en steekt vol frisse moed de straat over. Het is weer heerlijk weer!
En je paraplu staat ergens zielig, zonder baas. Te wachten op een voorbijganger met de ogen naar de grond.
No comments:
Post a Comment